Önüne bakmadan koşuyordu. Yüzüne baktığınızda, eğer tüm o kir ve kan arasından ayırt edilebilseydiniz, gözlerinde ışıldayan korkuyu görebilirdiniz. Korkuların en yücesi, duyguların en beteri, kurdu koyuna dost eden o histi gözlerinde parlayan, ölümdü gözlerinden okunan. Gözleri adeta dile gelmişti, o kadar ki eğer onu sadece görseydiniz, gözlerine bir an olsun bakabilseydiniz, ondan önde koşmaya başlardınız, nedenini bilmeden. Ancak o, gözlerinde beliren ölümden kaçmalıydı. Bunun bilinciyle silahını da, atını da, bırakmaması gereken o kişiyi de bırakmıştı. Evine, uzun duvarların ardına dönebilse bile idam edilecekti. Etrafına bakındı tekrar, hava aydınlıktı, birazdan akşam olurdu belki. Bu bomboş ovada gidebileceği fazla bir yer yoktu. Durumu ilk kavrayanlardan olduğu için şanslıydı, her ne kadar kavradığı zaman çok geç olmuş olsa bile. Koşarken bunları düşündüğünden -ve önüne bakmadığından- olacak, düştü. Yuvarlana yuvarlana bir çalı...